Պատերազմում բժիշկ լինելը ամենապարատվորեցնողն էր. Նարեկ Ամիրյան

  • May 04, 2022
Փոքր ժամանակվանից բոլորին ասոում էի,որ ցանկանում եմ սրտի վիրաբույժ դառնալ,հետաքրքրությունս կրկնապատկվեց,երբ առաջին անգամ գնացի հիվանդանոց,այնտեղինձ ամեն բան հետաքրքիր էր;ասում է 44-օրյա պատերազմի մասնակից  բժիշկ Նարեկ Ամիրյանը

  Նրան ավելի շատ ոգևորում էր բժշկի գործումմարդանց երախտագիրությունը և բժիշկներիսրտացավությունը ու օգնելու ցանկությունը հիվանդներին,Նարեկին անգամ դուր էր գալիսսպիտակ խալաթները ,որը բժիշկները կրում էինամենօր:

 Դեռ փոքր տարիքում էր,որոշել բժշկ դառնալ, և հենցայդպես էլ եղավ, ընդունվել է Երևանի պետականբժշկական համալսարան և սկսել սովորելվիրաբուժություն:

Հիշում եմ առաջին վիրահատութունը,որինմասնակցեցի, սկզբում ամեն բան կարգին էր, վերջում ուշագնաց եղա, հասկացա  ընտրությանսլրջոււթյունը,ժամանակ պահանջվեց սովորելու ու առաջ գնալու համար;-կիսվում է իրտպավորութուններով Նարեկը:

 Նարեկին մոտիվացնում է, իր աշխատանքիարդյունք, չի խանգարում այն հանգամանքը,որկարող է օր ու գիշեր չքնել,նորմալ չհանգստանալ և շատ-շատ աշխատել,բայց դա այն էր ինչ նափնտրում էր:Ինչպես նա է ասում <<բժիշկը պետք է գիտակցի ընտրելուց առաջ,եթե պատրաստ է ամենբան դնել մի կողմ և պայքարել ցանկացած հիվանդիկյանքի համար ուրեմն ճիշտ տեղում է>>:

 Թե ինչպես իմացավ,պատերազմի մասին,պատմումէ.

Պատերազմի առաջին օրը  հերթապահությանսհերթական օրն էր, Շտապ օգնութան բաժնում, մորիցս իմացա այդ մասին և առանց երկարբարակ մտածելու, մի քանի աշխատողներովմոտեցանք բաժնի պետին իմանալու համար թեերբ ենք գնում:Երեկոյան հրամանը եկավ,որ պետքէ շարժվենք դեպի Արցախ ես ամբողջ օրը արդենհոգով այնտեղ էի,քայլեր էի մտածել թե ինչ պետքէ անել տարբեր իրավիճակներում: Անսպասելի էրմեզ համար,երբ հասանք Շուշիի մոտ, բոլորըփախչում էին, գոռոււմ,որ մեքենայիցիջնենք,որովհետև վերևում ԱԹՍ կար:

 Տեսնելով կռիվը, վիրավորներին և ռմբակոծութունը, մի կերպ անցան գործի, նա հասկացավ,որ դա իրկյանքի ամենամեծ պատասխանատվութուններ, փրկել զինվորի կյանքը:

 

Կինս հղի էր,ու ինձ համար շատ ծանր էր նրանամեն անգամ լացակումած  աչքերով տեսնելը,երբասում էր, բա որ ծննդաբերի առանց ինձ ինչպետք է անի, ես նրան հանգստացնում է.տղասծնվեց հոկտեմբերի 8-ին, մի քանի օր ինձկարողացան պահել Երևանում, բայց կնոջս դուրսգրման օրը ես հետ գնացի Արցախ:

  Այնտեղ արդեն սովորել էին այդիրավիճակին,որքան էլ,որ դա նորմալ չէ, ճանապարհին,երբ վիրավորներին էինտեղափոխում, մտածելով,որ նրանց կյանքը հենցիրենցից է կախված, ու որ այդ զինվորներին տանըսպասող կար,ավելի պարտավորեցնող էր,ստիպվածէին մի կողմ դնել իրենց էմոցիաները և դատել ավելիսառը ու սթափ:

Մի դեպք կա,որ երբեք չեմ մոռանա,երբ հայրըբերել էր իր վիրավոր տղայն,ում մոտ վնասվել էրողնուղեղը և վզից ներքև չէր զգում,հայրը ինձասում,որ  երբ տեղափոխեմ Երևան,իր տվածհամարով զանգեմ,հարցրի,թե ինչու նա չի գալիսմեզ հետ, ասաց,որ ոչ իր գործը էստեղ է և դեռ չիավարտվել; Ես ապշած էի,որ նա վստահեց ինձ ուչեկավ մեզ հետ,ավելի ծանր էր այն,որ մենք շատմեծ դժվարությամբ նրան հասցրինք տեղ,սակայնօրեր անց իմացա,որ այդ զինվորը մահացել էր:
Երբ նորից պետք է մեկնեինք Արցախ,մեզվարդենիսում ասացին,որ կարող ենք այնտեղիցմիանգամից վիրավորներին տանել,բայց եսչհամաձանվեցի, և մենք գնացինքՍտեփանակերտ,ճանապարհին ենթարկվեցինքհարձակման, և ողջ անձնակազմովվիրավորվեցինք, ես զգացի,որ մի բան միջովսանցավ ու ես ընկա,ցավից գոռում էի տղայիսանունը,վախենում էի որ նրան և ընտանքիս չեմտեսնելու,ես փորձում էի ինձ ուշքի բերել, ուզում էիհասկանալ թե ինչ է եղել, հասկացա,որ ունեմներքին վիրավորոււմ,սական մեզ հասանօգնոթյան, հաջորդ առավոտյան ես արթնացա և  չգիտեի թե ինչ է տեղի ունեցել իմ հետ,թե ինչվիրահատութուն են արել,ու եթե անկկեղծ, դա չէրհուզում ինձ,միայն տեսա,որ ձեռքս վնասվել է,փամփուշտ էր անցել,վախեցա, որ էլ չեմ կարողվիրաբուժությամբ զբաղվել,հիմա հիշելիս ծիծաղսգալիս է:

Այս պատերազմի շնորհիվ Նարեկի և բոլորի կանքումշատ բան փոխվեց,բայց Նարեկը սկսեց ավելիարժևորել աշխատանքը,ընտանիքն, սկսեց շատհարցերի լրիվ այլ տեսանկյոււնից նայել,կյանքնավելի արժևորել:Նրան օգնեցին ու ուժ տվեցին իրորդին, կինը  և մայրը;

 Պատերազմի ընթացքում նրա հոգում ցասում էրպայքարելու ու առաջ գնալու  ցանկություն, նահամոզված է,որ ամեն զինվոր իր կռիվն է տվելհայրենիքի ու ազգի համար,նրանք հաղթել են, ուչպետք է գետնով տալ իրենց աշխատանքը, նրանքհավերժացել են և պետք է մենք իրենց գործըշարունակենք:

 

 

Պատերազմը ինձ ծնկի չբերեց, ես առաջ եմգնալու:- ասում է Նարեկ Ամիրյան:,

 

Մեկնաբանություն

Որոնում