Դերասաններ, որոնց անունը արդեն իսկ երաշխավորում է հաջողություն

Հայկական կինոն և հեռուստատեսությունը վերջին տարիներին ակտիվ զարգացում են ապրում՝ առաջարկելով նոր նախագծեր, կերպարներ և պատմություններ։ Այս ամենի հիմքում կանգնած են դերասանները, որոնց խաղը որոշիչ է հանդիսատեսի հետաքրքրությունը պահպանելու համար։ Այս համատեքստում առանձնանում են երեք սիրված անուններ՝ Մկրտիչ Արզումանյան, Խորեն Լևոնյան և Սոս Ջանիբեկյան։ Նրանք տարբեր սերունդների ներկայացուցիչներ են, տարբեր ոճերի կրողներ, բայց միևնույն ժամանակ միավորվում են մեկ կարևոր հատկանիշով՝ հանդիսատեսի անկեղծ սիրով։

Մկրտիչ Արզումանյան

Մկրտիչ Արզումանյանը վաղուց արդեն դարձել է հայկական հումորի խորհրդանիշներից մեկը։ Նրա ստեղծած կերպարները տարիներ շարունակ ապրում են հանդիսատեսի հիշողության մեջ՝ դառնալով թևավոր խոսքերի և իրավիճակների աղբյուր։ Սակայն նրա ուժը միայն հումորի մեջ չէ։ Նա այն դերասաններից է, ով կարողանում է ծիծաղի միջոցով բարձրացնել նաև սոցիալական թեմաներ՝ երբեմն շատ նուրբ, երբեմն՝ բավական ուղիղ։

Արզումանյանի խաղը առանձնանում է բնականությամբ․ նա չի «խաղում» կերպարը, այլ ապրում է դրա մեջ։ Հենց այս հատկությունն է, որ նրան դարձնում է հասկանալի ու հարազատ տարբեր տարիքային խմբերի համար։ Նրա մասնակցությամբ նախագծերը, անկախ ժանրից, գրեթե միշտ ունեն լայն դիտողականություն և ակտիվ քննարկումներ։

Խորեն Լևոնյան

Խորեն Լևոնյանը ներկայացնում է ժամանակակից դերասանական նոր սերունդը, որը ձգտում է դուրս գալ ավանդական ձևաչափերից և փորձարկել նոր արտահայտչամիջոցներ։ Նրա խաղը հաճախ բնութագրվում է զուսպ, բայց ներքին լարվածությամբ լի։ Նա չի շեշտադրում էմոցիաները, այլ փոխանցում է դրանք ավելի խորքային մակարդակում։

Լևոնյանի կերպարները հաճախ ունեն հոգեբանական բարդություն, ինչը պահանջում է ոչ միայն դերասանական հմտություն, այլև ներքին աշխատանք։ Հենց այս պատճառով էլ նրա յուրաքանչյուր դեր հետաքրքիր է դիտողի համար՝ բացահայտելու նոր շերտեր։ Նա այն դերասաններից է, ով դեռ ճանապարհի սկզբում է, բայց արդեն ունի իր կայացած հանդիսատեսը։

Սոս Ջանիբեկյան

Սոս Ջանիբեկյանը համարվում է այն դերասաններից, ովքեր կարողացել են տարիների ընթացքում պահպանել իրենց դիրքը և շարունակել զարգանալ։ Նրա գլխավոր առավելություններից մեկը բազմակողմանիությունն է․ նա հավասարապես համոզիչ է թե՛ դրամատիկ, թե՛ կատակերգական դերերում։

Ջանիբեկյանի խաղը կառուցված է մանրուքների վրա․ ժեստ, հայացք, դադար—ամեն ինչ հաշվարկված է, բայց միաժամանակ բնական։ Նա հաճախ մարմնավորում է կերպարներ, որոնք ունեն ներքին հակասություններ, և հենց այդ հակասությունների միջոցով է ստեղծվում նրա խաղի խորությունը։

Հանդիսատեսը նրան սիրում է ոչ միայն որպես դերասան, այլ նաև որպես անհատականություն, ինչը ևս կարևոր գործոն է հանրային ճանաչման մեջ։