«Քաղաքը քանդվում էր, իսկ ես կարծում էի՝ դա իմ մեղքն է». Արտյոմ Կարապետյանի 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժի մասին

Դերասան Արտյոմ Կարապետյանը հյուրընկալվել է «Սրտի տանիքներով» հաղորդմանը և անկեղծ զրույցի ընթացքում անդրադարձել իր մանկության ամենացավոտ հիշողություններից մեկին՝ 1988 թվականի Սպիտակի երկրաշարժին։

Գյումրիում մեծացած դերասանը պատմել է, որ աղետաբեր այդ օրը դպրոց չէր գնացել և տանը մենակ էր։ Մանկական չարություններից դրդված՝ գազի հետ էր խաղում, երբ հանկարծ սկսվել է երկրաշարժը։ Փոքրիկ Արտյոմը, չհասկանալով կատարվողը, համոզված է եղել, թե տեղի ունեցող աղմուկն ու փլուզումները իր գործողությունների հետևանքն են։

Նրա խոսքով՝ այդ պահին իրեն ամենից շատ վախեցրել է ոչ թե տեսած ավերածությունը, այլ այն միտքը, որ մայրը կվերադառնա ու կբարկանա իր «արարքի» համար։ Սակայն ամեն ինչ փոխվել է, երբ նա հայտնվել է փողոցում՝ միայնակ, վախեցած, մարդկանց խուճապային վազքի և փլուզումների մեջ։

Պատմության ամենահուզիչ պահը եղել է այն, երբ մայրը գտել է նրան ու գրկել․ հենց այդ պահին է փոքրիկը հասկացել, որ ինքը մեղավոր չէ տեղի ունեցածի համար։

Այս հուշը տարիներ անց էլ շարունակում է ուղեկցել դերասանին՝ որպես մանկության պարզամիտ, բայց խոր զգացողություններով լի հիշողություն, որը ևս մեկ անգամ ընդգծում է, թե որքան տարբեր կերպ են երեխաները ընկալում իրականության ամենադաժան պահերը։