«Եթե չմայրանամ, ինձ համար ողբերգություն չի լինի». Ռոզի Ավետիսովայի անկեղծ խոստովանությունը

StarNews-ը հետևել է Liferoom հաղորդմանը, որի հյուրն էր դերասանուհի Ռոզի Ավետիսովան: Զրույցի ընթացքում նա անկեղծացել է իր կյանքի բեկումնային փուլերի, աշխատանքային նորությունների և անձնական ապրումների մասին։

Դերասանուհին նշել է, որ շուրջ յոթ ամիս տևած դադարն իր համար անհրաժեշտություն էր, սակայն երկարատև պասիվությունը բացասաբար է անդրադառնում իր ինքնազգացողության վրա, քանի որ նա սովոր է մշտական ակտիվության թատրոնի և նկարահանման հրապարակի միջև։ Չնայած նախկինում որոշել էր հեռու մնալ հեռուստասերիալներից՝ վախենալով հոգնածությունից, նոր ու հետաքրքիր կերպարները դրդել են նրան վերադառնալ և միաժամանակ լծվել երկու նոր նախագծի իրականացմանը։

Ռոզին պատմել է, որ դեռ մանկուց է երազել դերասանուհի դառնալու մասին և այսօր իրեն համարում է իրականացած մասնագետ, ով անցել է դժվարին, բայց հաճելի ուղի։

Խոսելով ընտանիքի մասին՝ նա ընդգծել է, որ մեծացել է սիրով լի միջավայրում, որտեղ ծնողները կարողացել են պահպանել խստության և ջերմության ճիշտ հավասարակշռությունը։ Թեև քրոջ հետ ունեն բնավորության և մտածելակերպի զգալի տարբերություններ, նրանք միշտ եղել են լավագույն ընկերներ, իսկ նրանց կապը դերասանուհին համարում է իր կյանքի ամենաթանկ զգացողություններից մեկը։
Իր տեսակով Ռոզին միշտ եղել է ըմբոստ և անկախության ձգտող, ինչը վաղ տարիքում հանգեցրել է ծնողների, հատկապես մոր հետ հաճախակի բախումների։ Այնուամենայնիվ, տարիների ընթացքում նա սկսել է նկատել իրենց գենետիկ նմանությունն ու բնավորության ընդհանուր գծերը՝ կարևորելով այն փաստը, որ երկուսն էլ օժտված են արագ ներելու և մոռանալու ունակությամբ։ Այսօր նա վայելում է իր առանձին կյանքն ու ինքնավստահությունը, որը կերտել է դեռ երիտասարդ տարիներից։

Անդրադառնալով անձնական երջանկությանն ու մայրանալու թեմային՝ դերասանուհին նշել է, որ երեխա ունենալը կնոջ ամենագեղեցիկ առաքելություններից է, բայց ոչ միակը։ Նրա համոզմամբ՝ երեխան պետք է ծնվի միայն լիարժեք և սիրով լի ընտանիքում, իսկ եթե ճակատագիրն այլ կերպ դասավորվի, նա դա ողբերգություն չի համարի և չի արժեզրկի սեփական անձը։

Անցյալի հիասթափությունների հանդեպ Ռոզին ներողամիտ է և յուրաքանչյուր ավարտված պատմություն ընկալում է որպես արժեքավոր դաս։ Այսօր նրա համար ամենամեծ ձեռքբերումը ներքին խաղաղությունն ու բացարձակ ազատությունն է, որտեղ լռությունը դարձել է սեփական ներքին ձայնը լսելու ամենամեծ շքեղությունը։