«Մարինա՜, բացիր աչքերդ». ինչպես են վերջին հրաժեշտը տալիս Զովաշենում uպшնվшծ Մարինա Հայրապետյանին. հուզիչ կադրեր

Ռոստովի մարզում տեղի է ունեցել սպանված էնդոկրինոլոգ Մարինա Հայրապետյանի հուղարկավորությունը։

Հոկտեմբերին 44-ամյա Մարինա Հայրապետյանը մեկնել էր Հայաստան՝ ծանոթների հարսանիքին մասնակցելու։ Մարինա Մուշեղովնայի հարազատները հիշում են, թե որքան խանդավառությամբ էր նա սպասում այդ արձակուրդին։ Նա ուրախանում էր նորապսակների համար և հիացած էր առաջիկա հանդիպումներով հարազատ մարդկանց հետ։

Նրանք կանգ էին առել Կոտայքի մարզի Զավաշեն գյուղում։ Երկար ճանապարհից հետո որոշել էին հանգստանալ մի տաղավարում։ Հանկարծ նրանց մոտեցել է մի անծանոթ տղամարդ՝ հրացանով։ Նա պահանջել է մեքենայի բանալիները, սակայն բժշկի ամուսինը փորձել է դիմադրել։ Հանցագործը սառնասրտորեն կրակել է և սպանել երկուսին էլ, այնուհետև փախել է գողացված մեքենայով։ Նրանց դիերը գտնվել են այդ նույն տաղավարում։

Այդ պահին Մարինայի մայրը հանգիստ չէր գտնում։ Սովորության համաձայն գրել էր դստերը՝ հարցնելով՝ ինչպես է։ Բայց մեկ ժամ անց, հետո էլ՝ մի քանի ժամ, հաղորդագրությունները չընթերցվեցին։ Տագնապած մայրը սկսել է զանգել, բայց ոչ ոք չէր պատասխանում։ Մայրական սիրտը զգուշացվել է։ Սկզբում կարելի էր մտածել, թե կապի խնդիր կա, բայց ժամանակի ընթանալուն զուգահեռ լռությունն անհանգստացնող դարձավ։ Դուստրը երբեք այսպես առանց զգուշացնելու չէր անհետանա։

Մարինայի մահվան մասին ընտանիքը տեղեկացել է միայն այն ժամանակ, երբ ողբերգական դեպքը լայն տարածում է գտել համացանցում։ Սկզբում ոչ ոք չէր հավատում, բոլորը զանգահարում էին իրենց ծանոթներին՝ ճշտելու լուրը։ Ցավոք, սարսափելի տեղեկատվությունը հաստատվեց։

Հանցագործը ձերբակալվել է, սակայն զոհերին վերադարձնել հնարավոր չէ։ Շուտով Մարինա Այրապետյանի մարմինը տեղափոխել են Ռոստով։ Հրաժեշտի արարողությունը տեղի է ունեցել հոկտեմբերի 16-ին Սուրբ Խաչ եկեղեցում։ Արարողությանը մասնակցել են հարյուրավոր մարդիկ։ Ոմանց համար նա սիրելի ազգական էր, ոմանց՝ հավատարիմ ընկերուհի, իսկ ոմանց՝ հոգատար մայր։

Մարինա Հայրապետյանը, կարծես, քնած լիներ դագաղում։ Մահը դեռ չէր հասցրել փոխել նրա արտաքինը։ Դեմքը բաց էր։ Հավանաբար հանցագործը կրակել էր մարմնին՝ չվնասելով դեմքը։

Մայրն անկեղծ լաց էր լինում։ Կնոջը չէր կարելի զսպել. նա աղաղակում էր, որ ծնողները չպետք է իրենց երեխաներին հուղարկավորեն։ Արցունքների մեջ նա աղաչում էր աղջկան վեր կենալ։

– Մայրը չպիտի հուղարկավորի իր երեխային։ Մարինա՜, բացիր աչքերդ, բացիր աչքերդ։ Բոլորին բուժում էիր, բոլորին փրկում էիր։ Ի՞նչ արեց Աստված ինձ։ Մարդիկ, օգնեք ինձ։ Ի՞նչ անեմ։ Չեմ հավատում։ – ասում էր Մարինա Այրապետյանի մայրը։

Մարդիկ արտասվում էին ուրիշի վշտի համար։ Ոմանք չէին դիմանում և դուրս էին գալիս շնչելու, մի քիչ հանգստանալու։ Մեկը՝ ազգականուհիներից, ընկել էր հիստերիայի մեջ։ Նա չէր կարողանում դադարեցնել լացը, մինչև ներկա բժիշկներն օգնեցին նրան ուշքի գալ։

Հաջորդ օրը հուղարկավորություն էր նշանակված։ Մոր վիճակը էլ ավելի ծանր էր։ Ակնհայտ էր, որ անցած գիշերն անքուն էր։ Նա արցունքներով հիշողություններ էր կիսվում դստեր մասին։

– Նա հրաշալի բժիշկ էր։ Միշտ օգնում էր բոլորին։ Երբեք ոչ մեկին չէր մերժում։ Հիշում եմ՝ երբ զանգում էի աշխատանքին, ասում էր. «Մա՛մ, մի բան պատահե՞լ է։ Մեկը մահացե՞լ է։ Աշխատանքի ժամին չզանգես՝ հիվանդներ ունեմ»։ Ահա այդքան պատասխանատու էր նա։ – պատմում է Մարինայի մայրը։

Երբ դագաղը բերում էին բակ, Մարինայի ծնողներին պատեց հուզմունքը։ Ծնողները լալիս էին բարձրաձայն։ Մայրը չէր հեռանում դագաղից ու աղաչում էր թույլ տալ իրեն ևս մի քիչ մնալ դստեր կողքին։ Զգացմունքների ազդեցության տակ նա դիպչում էր երեխայի կրծքին։ Հայրը փորձում էր նրան կանգնեցնել՝ ասելով. «Մարինեն կցավի»։ Նա, ինչպես բոլորը, գիտեր, որ սպիտակ սավանի տակ հրազենային սարսափելի վերքեր են։

– Մարդիկ, օգնեք։ Թույլ տվեք վերջին հրաժեշտս տալ։ – լալիս էր վշտից կոտրված մայրը։

Բարեկամներն ու հարազատները դժվարությամբ կարողացան նրան հեռացնել դագաղից։ Մինչև մեքենա նրան ուղեկցեցին՝ ձեռքից բռնած։ Նա այնքան էր հյուծվել սթրեսից, որ հազիվ էր քայլում։ Դագաղը տեղափոխեցին Կրիմ գյուղի գերեզմանատուն։

Հուղարկավորության ժամանակ մարդիկ կարմիր վարդերի մեծ փնջեր էին բերում։ Թարմ գերեզմանի վրա դրեցին ծաղկեպսակներ, որոնց ժապավեններին գրված էր. «Սիրելի դստերը՝ ծնողներից»։ Իսկ սառը տապանաքարի կողքին դրեցին Մարինայի լուսանկարը՝ նրա ջերմ ժպիտով։ Այդպես նրան կհիշեն։